Tegen de tijd dat deze column verschijnt, ben ik misschien wel de trotse eigenaar van de wekkerradio die op het nachtkastje in de slaapkamer van Philip Roth stond.
Kent u Philip Roth, de auteur die de National Book Award en de Pulitzerprijs won voor klassiekers als "Goodbye, Columbus", "Portnoy's Complaint" en "The Plot Against America"? Hij overleed vorig jaar en afgelopen weekend werd een deel van zijn nalatenschap geveild via een online veiling.
De wekkerradio is een Proton Model 320, en er is niets bijzonders aan, behalve dat hij in de slaapkamer van Philip Roth heeft gestaan.
Het is waarschijnlijk wat Philip Roth bekeek wanneer hij midden in de nacht wakker werd, omdat een deel van zijn hersenen zich vastklampte aan een bepaald schrijfprobleem. Terwijl hij naar de verlichte cijfers op het scherm staarde, vervloekte hij toen zijn aandoening die hem van een goede nachtrust beroofde, of was het juist een troost te weten dat, zelfs terwijl hij sliep, een deel van hem aan het schrijven was?
Ik weet niet precies waarom ik iets wil bezitten dat van Philip Roth is geweest, maar toen ik de veiling online tegenkwam, raakte ik er een beetje door geobsedeerd.
Helaas ben ik al overboden op de handmatige Olivetti-typemachine die Roth in het begin van zijn carrière gebruikte. De IBM Selectric-modellen waar Roth later op overstapte, zijn ook te duur voor mij.
Ik heb mijn oog laten vallen op een leren bank uit Roths schrijfstudio, een bank die je zo voorbij zou rijden als hij gratis op straat stond. Hij is bekrast en bevlekt, onherkenbaar gehavend. Ik kan de muffe geur bijna ruiken door het computerscherm heen, en toch blijf ik ernaar staren. Ik overweeg een bod uit te brengen en probeer uit te rekenen hoeveel het kost om hem naar me toe te laten sturen. Misschien maak ik wel een roadtrip en huur ik een vrachtwagen om hem mee terug te nemen. Dan heb ik er een verhaal van: "Ik en Philip Roths beschimmelde bank dwars door Amerika."
Hoewel mijn eigen werkplek uiterst alledaags is – een logeerkamer met een bureau – ben ik altijd al geïnteresseerd geweest in de schrijfomgevingen van schrijvers. Tijdens een boektournee jaren geleden zorgde ik ervoor dat ik tijd vrijmaakte voor Rowan Oak, het voormalige huis van William Faulkner in Oxford, Mississippi. Het is nu een museum waar je zijn schrijfkamer kunt zien, ingericht zoals die er wellicht uitzag toen hij werkte, met een bril op een tafeltje in de buurt. In een andere kamer zie je de schets van zijn roman "A Fable" rechtstreeks op de muren getekend.
Als je Duke University bezoekt, kun je het schrijfbureau van Virginia Woolf bewonderen, een massief eikenhouten exemplaar met een scharnierend blad voor opbergruimte en een geschilderde afbeelding van Clio, de muze van de geschiedenis. De nalatenschap van Roth biedt niets van dien aard, althans niet in deze veiling.
Het zijn de woorden die ertoe doen, niet de objecten die de maker omringen. Roths rieten tuinmeubelen (nog geen biedingen op dit moment) zijn niet de bron van zijn genialiteit. Misschien zijn de objecten zelf niet zo belangrijk, en geef ik ze een betekenis die ze niet verdienen. De documenten en correspondentie die relevant zijn voor Roths literaire carrière worden bewaard in de Library of Congress, waar ze hopelijk voor altijd toegankelijk zullen blijven.
John Warner is de auteur van “Why They Can’t Write: Killing the Five-Paragraph Essay and Other Necessities.”
1. “Misschien moet je eens met iemand praten: een therapeut, háár therapeut en onze levens onthuld” van Lori Gottlieb
Allemaal non-fictie, voornamelijk verhalend, maar ook met aandacht voor onderliggende culturele/existentiële vraagstukken. Ik heb precies wat ik zoek: "Heartland: A Memoir of Working Hard and Being Broke in the Richest Country on Earth" van Sarah Smarsh.
Als ik een nieuw boek lees dat ik van harte kan aanbevelen, plak ik het op een post-it op mijn computer en ga ik vanaf dat moment op zoek naar de juiste lezer. In dit geval is Jessica Francis Kane's ingetogen maar krachtige "Rules for Visiting" perfect voor Judy.
Dit is een lijst van februari, een reeks verzoeken die ik per ongeluk in mijn eigen e-mail heb gearchiveerd. Ik kan ze niet allemaal beantwoorden, maar als klein gebaar kan ik in ieder geval bevestigen dat ze bestonden. Sinds februari heeft Carrie zeker meer boeken gelezen, maar op basis van deze lijst raad ik "Bad Things Happen" van Harry Dolan aan.
Geplaatst op: 23 juli 2019